Zalm

wp-1487102021533.jpg

“Every ending has a new beginning”

En deze avond zal dat einde verpakt zitten in een klein doosje. Het is de Port A Cath (PAC) van  Thur (6j) en het zal vanavond op zijn nachtkastje pronken als een relikwie uit een gewonnen oorlog.

Hij zal er mee dansen voor de spiegel, en de dag erop zal hij het meenemen naar school om het aan de juf en zijn vrienden te laten zien.

Het toestelletje lijkt op een eenogig hyperintelligent buitenaards wezen.  Een mechanische parasiet dat leeft op chemo en vers kleuterbloed.

wp-image-1700830408jpg.jpg

Al twee jaar zit het onder een litteken boven zijn borstkas verstopt. Het blauwe oog wordt bij elk ziekenhuisbezoek doorprikt met een dikke naald, waarna het na enkele tellen begint het bloeden. Via deze poort liep de chemo recht naar het hart.

Every ending has a new beginning, ik vind het maar een flauwe quote. Want ook elk begin heeft ook een eind. Ben ik nu met tegelwijsheden mezelf moed aan het inpraten?

Thur en ik zitten samen in de wachtruimte, ik heb een mondmasker op. Straks zal ik zijn bed mee naar het operatiekwartier rollen.
De siroop doet hem hallucineren, zijn ogen draaien weg.

De dokters staan klaar om de Port A Cath eruit te halen, voorgoed; einde therapie.

Als de doden de gave mochten hebben om te waken over de levenden, dan hoop ik dat ze vandaag present zijn.

Op het identificatiebandje rond zijn pols staat als tweede naam de naam van mijn vader. Thur – Conrad.

Toen ik hoorde dat mijn vader stierf zat ik zelf bij de huisdokter met een oorontsteking.

Terwijl de dokter mijn linker oor onderzocht, hoorde  ik door het andere mijn moeder zacht praten door de telefoon. “Het is gebeurd,…hij is vertrokken, ik heb er amper iets van gemerkt, ineens was hij weg,…kom je af?” Het spookt door mijn hoofd,  het is  deze week 10 jaar geleden dat hij overleed.

Every ending,…ja, ja, het is waar, kijk ik ben nu zelf vader, en leg mijn zoon, jouw kleinzoon die je nooit gezien hebt op de operatietafel en laat ons eerlijk zijn, in onze hoofden kan het feest al beginnen, hier hebben we zo lang naar uitgekeken een nieuw begin.

De anesthesist stelt zich voor als Saskia en ze doet Thur zachtjes een zuurstofmasker om. Thur vertelt nog dat de mama van zijn beste vriend ook Saskia heet en bij de volgende zin valt hij in een diepe slaap. Ik probeer zijn voorhoofd te bereiken tussen de vele buisjes en  slangetjes en geef hem een kus. De poort naar zijn hart mag eruit, maar de weg naar de mijne zal hij blijven vinden.

Elk einde heeft een nieuw begin;  en zijn verhaal start met een bord zalm en spinaziepuree. Het is Thur zijn wens om de schepping van zijn nieuwe leven zo te vieren. Een bord met zalm en spinaziepuree, kinderwensen kunnen zo heerlijk eenvoudig zijn.

Niet veel later doet Thur zijn t-shirt uit, hij bekijkt zijn oorlogswonden in de spiegel, het ontsmettingsmiddel van de ingreep laat een grote rode kring na.

“Ik ben een roodborstje”, lacht Thur, “ik vliegen naar waar ik zelf wil….”

%d bloggers liken dit: