zalm met spinaziepuree

 

wp-1487102021533.jpg

Every ending has a new beginning.

En deze avond zal dat einde verpakt zitten in een klein doosje. Het is de Port A Cath (PAC) van onze zoon Thur en het zal vanavond op zijn nachtkastje pronken als een relikwie uit een gewonnen oorlog.

Hij zal er mee dansen voor de spiegel, en de dag erop zal hij het meenemen naar school om het aan de juf en zijn vrienden te laten zien.

Het vreemde ding lijkt op een eenogig hyperintelligent wezen uit een sciencefictionfilm. Een soort mechanische parasiet dat leeft op chemo en vers bloed.

wp-image-1700830408jpg.jpg
Port A Cath

Het toestel zit al twee jaar lang onder het litteken boven zijn borstkas verstopt. Bij elk ziekenhuisbezoek prikken ze door zijn zachte velletje met een dikke naald, recht in het blauwe oog van het onzichtbare monster. Na enkele tellen begint het bloed  te stromen en kan de medicatie via deze poort naar binnen worden gebracht, via een onderhuids buisje loopt de chemo recht naar zijn hart.

Every ending has a new beginning.           Vandaag mag de Port A Cath eruit, voorgoed; einde therapie.

Thur en ik zitten samen in de wachtruimte van het operatiekwartier, de chirurg zal ons komen halen en dan zal ik zijn bed mee door de gangen rollen.
Thur kijkt mij bedenkelijk aan, de siroop die hij heeft gekregen verdooft hem.

Op de muur zijn dolfijnen geschilderd en aan het plafond hangen twee tv’s.

Thur ziet er geen twee, maar vier; knetter poepeloere high is hij. Hij giert van het lachen: “Ik zie twee papa’s en ze hebben 3 ogen. ”

Hilariteit alom.

Op zijn identificatiebandje rond zijn pols staan twee voornamen. Thur & Conrad. Conrad is de naam van mijn vader. Als onze voorouders de gave mochten hebben om te waken over de levenden, dan hoop ik dat hij vandaag present is.

Ik zat bij de huisdokter met een oorontsteking toen mijn vader stierf. Terwijl de dokter mijn linker oor onderzocht, hoorde  ik door het andere mijn moeder zacht praten door de telefoon. “Het is gebeurd,…hij is vertrokken, ik heb er amper iets van gemerkt, ineens was hij weg,…kom je af?” Het spookt door mijn hoofd, niet alleen omdat ik zijn naam lees maar ook omdat het deze week net 10 jaar geleden is dat hij overleed na een langslepende ziekte.

Every ending has a new beginning; ik ben nu zelf vader en leg mijn zoon op de operatietafel. We zijn hier niet om te treuren, in onze hoofden kan het feest eigenlijk al beginnen, hier hebben we zo lang naar uitgekeken. Thur is heel ontspannen en vrolijk. De anesthesist stelt zich voor als Saskia en ze doet hem zachtjes een zuurstofmasker om. Thur vertelt nog dat de mama van zijn beste vriend ook Saskia heet en bij de volgende zin valt hij in een diepe slaap. Ik probeer zijn voorhoofd te bereiken tussen de vele buisjes en  slangetjes en geef hem een kus. De poort naar zijn hart mag eruit, maar de weg naar de mijne zal hij blijven vinden.

Elk einde heeft een nieuw begin;  en zijn verhaal start met een bord zalm en spinaziepuree. Het is Thur zijn wens om de schepping van zijn nieuwe leven zo te vieren. Een bord met zalm en spinaziepuree, kinderdromen kunnen zo heerlijk eenvoudig zijn.

Niet veel later doet Thur zijn t-shirt uit, hij bekijkt zijn oorlogswonden in de spiegel, het ontsmettingsmiddel van de ingreep laat een grote rode kring na.

“Ik ben een roodborstje”, lacht Thur, “nu kan ik vliegen naar waar ik zelf wil….”

 

 

%d bloggers liken dit: